Om van geluk te spreken!

Lieve allemaal,

We zijn weer terug in ons eigen koude kikkerlandje. Jeetje wat een overgang. Het scheelt maar liefst 30 graden. Dat is toch niet te doen. Toen ik uit het vliegtuig kwam in mijn luchtige blouse, liep ik gelijk weer terug. Ik kon wel janken.Het was ook zo geweldig. Gewoon superformiweldigeinefantakolosachtig. Ja, dat is wel het juiste woord. Wat hebben we genoten. En ook zulke leuke mensen ontmoet. Ilse en Theo uit Nijmegen (je gelooft het niet!). Een onwijs gezellig stel. Helemaal gek, vol met humor. Wat hebben we gelachen. Heerlijk dat we hun ontmoet hebben. En weet je wat ze zeiden? Tijdens de Nijmeegse Vierdaagse zijn ze op vakantie en dan mogen wij in hun huis bivakeren. Nou vraag ik je. (deze mensen kom ik alleen op vakantie tegen) Wat onwijs lief van ze hè. Het enige is, dat we wel voor Bep de kat moeten zorgen. Ach, dat moet dan maar.

Dan was er nog een stel, waar we mee op excursie zijn geweest. Linda en Ralf uit Berkel. Ook erg gezellig en ja, dit geloof je niet. Ralf is jager! Met een eigen jachtveld en hij heeft Wim al uitgenodigd om een keertje mee te gaan. Leuk toch! (voor hem)

En dan de obers. Stuk voor stuk leuke gasten, die wel in waren voor een geintje. En ja, dan doe ik wel mee. Bij het diner had ik mijn zwarte gilet aangetrokken en liep op de ober (met vol dienblad) af en zei in mijn beste Engels, dat ik erop gekleed was om ook te bedienen. Hij schrok daar een beetje van en was van slag. Van schrik liet hij zijn dienblad uit zijn handen vallen. Oeps!! Dat was niet zo mooi. Supervisor erbij, standje. Shit!! Maar later kwam hij al lachend naar me toe. Niet te dicht bij komen hoor! Kijk uit voor de glazen. We hebben hem snel wat toegestopt, want het bleek dat hij de glazen zelf moest betalen.

Jullie zullen denken dat ik niet gewandeld heb, maar als ik vertel dat de steiger 700 meter lang

was en wij die soms 2x op een dag af moesten, dan heb ik toch mijn best gedaan. Elke dag naar het restaurant en ook nog mijn handdoek op mijn bedje bij het zwembad leggen. Het valt allemaal niet mee!
Ik had al verteld van onze woestijntocht. Maar nog niet over de rit met de jeep. We hadden zo'n leuke chauffeur. Ik zat hem al steeds te dollen en hij deed gezellig mee. We reden in een colonne en hij nam een andere route, omdat hij voorop wilde rijden. Hij scheurde erop los en het leek wel een rally. Heuvels af in het mulle zand. Samen met Linda zat ik voorin en we gilde het uit. Hij vond het prachtig. 's Avonds terug in het pikkedonker deed hij het weer, maar nu deed hij ook nog zijn lichten uit. We hebben weer zo gelachen. Toen belde zijn vrouw. Dat zei hij, my wife. Ik zei, zal ik hem nemen. Nee, laat maar. Dus zei ik (een beetje hard) Habibi, Habibi. Nou, je had zijn gezicht moeten zien. Hij moest zo lachen en zette zijn vrouw op de speaker. Het is allemaal goed gekomen. Dit was ook zo'n geslaagde dag.

Elke keer denk ik wel even aan vorige week. Wat ben ik toch een bofkont. Dan gaan mijn gedachtes naar dat ene moment. Op de laatste dag na de lunch, zouden we naar het eind van de steiger gaan. Nog even de laatste uurtjes van de zon genieten. Maar we waren de flesjes met water vergeten, dus Wim liep terug om ze te vullen. Daar liep ik dan in mijn eentje op de steiger, Met om mijn heen een prachtige blauwe zee, de zon op mijn gezicht en een heel prettig gevoel. Dit was een geluksmoment! Ik werd er emotioneel van. Dat ik dit mag, dat dit kan. Mijn 3 kinderen thuis, die het heerlijk hebben en dan zo kunnen genieten. Zo geweldig mooi!! Ik zal dit nooit vergeten.

Liefs,

Yvon.

Ps. Ik heb reacties gekregen op mijn blog over Nemo. De broertjes en zusjes zijn opgegeten, dus ik kon ze niet gezien hebben. Dan zijn het ongetwijfeld zijn vriendjes en vriendinnetjes geweest.

Ps. Gelukkig heb ik geen foto's van mijn optreden als buikdanseres!