Ik begin bij vorige week zondag. We gingen naar vrienden in Wychen, ontmoet tijdens onze zomervakantie vorig jaar in Italië. Het was super gezellig. Ontspannen sfeertje, kinderen leuk, lieve hond, helemaal goed. Straks in Nijmegen gaan we elkaar zeker zien!
Vrijdag zouden we echt serieus gaan oefenen, want dinsdagavond hebben we de generale repetitie. En er moet hier en daar nog wel wat aan gespijkerd worden. Het zal al met al wel goedkomen, zoals gewoonlijk. (zeggen ze) Na een hele lange dag van werken en 's avonds toneel wilden we met elkaar aan de bar nog even na kletsen. Het was bere gezellig, maar ook zo weer laat. En die Bart die bleef maar inschenken. En de volgende dag zouden Wim en ik om half 7 opstaan, want we zouden in Geldermalsen de bloesemtocht lopen. 40 km!!! Ja, Wim ook en hij heeft niet getraind. Maar als je dan om half 1 thuiskomt en je kletst nog gezellig over hoe het is verlopen, dan is het zo 1 uur. Pfffffffffff. 
Yvon, ga nu eens nadenken!! Maar..... ik stond er naast hè, de volgende dag. Om 7 uur reden we weg. Je gelooft het toch niet, eerst krabben. Het was dan ook maar 2 graden!! De zon was er, maar daar was ook alles mee gezegd. Om half 9 begonnen we te lopen. Echt flink de pas erin. Wim liep voorop, haalde iedereen in. Het ging lekker, het ging goed, een pracht route. Al zullen de meeste bomen pas volgend weekend bloeien. Maar we kwamen op ongeveer 30km. En toen begon het zwaar te worden voor hem. Mag het! Het is ook niet niks hoor. En ik kan je zeggen, ik voelde mijn benen ook. Ik wilde al stiekem de fiets nemen, maar daar werd al snel iets van gezegd.
Wim had blaren en zere knieholtes. Maar dan ontmoet je weer mensen en dan klets je wat. En dan heb je er geen erge in. Maar hij moest aan het eind strompelen en dan zijn de laatste km echt lang. Maar we hebben het gered in 7,5 uur!!!! Echt een kanjer hoor!! We hebben er zelfs een medaille voor gekregen. En, wat eigenlijk nog belangrijker is, AARDBEIEN gekocht. Mmmmmmmmmmmmmmm. 
Nu alleen nog naar de auto. Ach en wat hoor je je voeten dan schreeuwen van blijdschap als je je schoenen uit doet. Een verademing. En eenmaal thuis plof je neer, neem je een biertje, bestel je een shoarma en doe je gewoon helemaal niets meer. 
Ja, ik wel. Ik zit boven achter de computer. Mijn stukje moet af.
Van de week 3x bij toneel geweest. We moesten flink oefenen en ook (en dat hebben jullie al kunnen zien) toneel opbouwen. Wat is het super gaaf geworden, al zeg ik het zelf! We hebben er met elkaar heel wat creativiteit in kunnen gooien. Woensdagmiddag was ik nog even bij Silvia, mijn zus. Ik mocht daar schelpen ophalen. 
Ze vroeg me of ik nog meer nodig had. Je gelooft het niet. Ik ging met het perfecte bankje en onwijs gave strandstoel, een stormlamp en nog wat kleine dingen weg. Ze dacht zo leuk mee. Ze werd er helemaal enthousiast door. Bedankt Sil!!!
Ze vroeg me of ik nog meer nodig had. Je gelooft het niet. Ik ging met het perfecte bankje en onwijs gave strandstoel, een stormlamp en nog wat kleine dingen weg. Ze dacht zo leuk mee. Ze werd er helemaal enthousiast door. Bedankt Sil!!!
Vrijdag zouden we echt serieus gaan oefenen, want dinsdagavond hebben we de generale repetitie. En er moet hier en daar nog wel wat aan gespijkerd worden. Het zal al met al wel goedkomen, zoals gewoonlijk. (zeggen ze) Na een hele lange dag van werken en 's avonds toneel wilden we met elkaar aan de bar nog even na kletsen. Het was bere gezellig, maar ook zo weer laat. En die Bart die bleef maar inschenken. En de volgende dag zouden Wim en ik om half 7 opstaan, want we zouden in Geldermalsen de bloesemtocht lopen. 40 km!!! Ja, Wim ook en hij heeft niet getraind. Maar als je dan om half 1 thuiskomt en je kletst nog gezellig over hoe het is verlopen, dan is het zo 1 uur. Pfffffffffff. 
Yvon, ga nu eens nadenken!! Maar..... ik stond er naast hè, de volgende dag. Om 7 uur reden we weg. Je gelooft het toch niet, eerst krabben. Het was dan ook maar 2 graden!! De zon was er, maar daar was ook alles mee gezegd. Om half 9 begonnen we te lopen. Echt flink de pas erin. Wim liep voorop, haalde iedereen in. Het ging lekker, het ging goed, een pracht route. Al zullen de meeste bomen pas volgend weekend bloeien. Maar we kwamen op ongeveer 30km. En toen begon het zwaar te worden voor hem. Mag het! Het is ook niet niks hoor. En ik kan je zeggen, ik voelde mijn benen ook. Ik wilde al stiekem de fiets nemen, maar daar werd al snel iets van gezegd. Wim had blaren en zere knieholtes. Maar dan ontmoet je weer mensen en dan klets je wat. En dan heb je er geen erge in. Maar hij moest aan het eind strompelen en dan zijn de laatste km echt lang. Maar we hebben het gered in 7,5 uur!!!! Echt een kanjer hoor!! We hebben er zelfs een medaille voor gekregen. En, wat eigenlijk nog belangrijker is, AARDBEIEN gekocht. Mmmmmmmmmmmmmmm. Nu alleen nog naar de auto. Ach en wat hoor je je voeten dan schreeuwen van blijdschap als je je schoenen uit doet. Een verademing. En eenmaal thuis plof je neer, neem je een biertje, bestel je een shoarma en doe je gewoon helemaal niets meer. 
Ja, ik wel. Ik zit boven achter de computer. Mijn stukje moet af.De week zit er bijna weer op. Morgen een vrije zondag. eerst uitslapen en dan... een beschuitje met aardbeien. Yes, ik kan niet wachten.
Een fijn weekend nog allemaal!
Liefs,
Yvon.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten