Nijmegen here we come!: Een goeie oefening!

Hallo lieve lezers,

Als jullie mijn blog geregeld lezen, weten jullie dat we in Nijmegen (tijdens de Vierdaagse) in het huis mogen van een stel die we ontmoet hebben in Egypte. We hadden een afspraak gemaakt en ze zouden 1ste Pinkerdag op de koffie komen. Dan maak ik de avond ervoor nog wel een monchoutaart. Makkelijk en errrrrrrrug lekker. Alles in huis, dus ik stond op zaterdagavond 23.00 uur een taart te maken. Nee hè, is de slagroom niet meer goed. En nu??? Schoonmoeder gebeld, vrienden gebeld en mijn vriendin een sms gestuurd. Ik kreeg een sms terug of ik dronken was, om om 23.00 uur om slagroom te vragen. Nee, heb ik heel hard nodig.

Al met al niet gelukt en het werd dan de volgende dag een zandgebakje met verse aardbeien. Ook lekker.
Daar kwamen ze, op de motor. Dezelfde lachende gezichten kwamen onder de helmen vandaan.

Heerlijk zitten kletsen en afgesproken dat we voor de Nijmeegse nog een keertje aan zouden komen waaien. Die afspraak staat. En daar gingen ze weer. Lekker toeren. Een prachtdag ervoor.

2de Pinksterdag ben ik samen met Ronnie de route naar zijn nieuwe school gaan fietsen. Dat is maar 20 min. We hebben er gelijk een flinke route van gemaakt en het was super gezellig. Hij kan zo lekker kletsen. Gaat hem steeds beter af. 's Middags kwam de schoonfamilie op de BBQ. Het weer was gelukkig (na andere berichten te hebben gehoord) goed. We hebben dan ook genoten. De volgende dag weer vroeg aan de bak, om 7 uur. Er moest een dag ingehaald worden.

's Avonds had ik Jessica uit Canada uitgenodigd om mee te gaan naar Tea Bo.

Wat was dat gezellig. En wat hebben we gelachen. Zeker met Rinus, de instructeur. Na afloop nog wat gedronken en de dag zat er weer op. Woensdag nog even kort wat gedaan op de zaak, maar ik was al snel klaar. Gelukkig, want ik wilde nog wat kado's in elkaar flanzen voor Tante Ada en Jessica. Dat is gelukkig op de valreep allemaal gelukt. 's Middags naar de kapper en aansluitend afscheid nemen van de familie uit Canada. (snik snik) We hebben er met z'n allen op geproost. 's Avonds had ik soosvergadering. We moeten het een en ander voorbereiden voor de overnachting van volgende week. Alles is doorgesproken en het gaat allemaal lukken. Het was ook nog eens een gezellige avond zo met een wijntje erbij. Eenmaal thuisgekomen hoefde ik mijn bed maar te zien of ik sliep.

Donderdagavond samen met Corine in de Guyter gegeten. Effe bijkletsen. Is af en toe gewoon nodig. Altijd super leuk zo met z'n tweeën. Dat houden we erin!! Vrijdag de hele dag gewerkt, met tussendoor de overblijf. En mezelf voorbereid op de tocht van zaterdag. (benen op de bank!!)

En dan komt nu eindelijk het verslag van de wandeling. Ik had afgesproken met Ron, een vriend van Edwin. Hij woont in Kwintsheul en dat is een mooie afstand om naartoe te lopen. Om 8.15 uur ben ik vertrokken. In 2,5 uur was ik daar en hij zat al te wachten. Ron, zo gek als een deur, kan heerlijk kletsen. Hun hond was volgens mij niet blij dat we weg gingen, of misschien wilde ie wel mee. Ik zet je wel op mijn blog. Daar gingen we dan, Jut en Jul. We hadden elke route kunnen lopen, het had niet uitgemaakt. We hebben er niet echt op gelet. Er is dan ook geen stil moment gevallen. Je loopt dan snel een eind weg. Ook onderweg zo gelachen.

Zeker als je een man op een fiets voorbij ziet gaan, die een ladder, emmers en meer spullen bij zich had. Het bleek een glazenwasser te zijn. Ja, dan liggen wij in een deuk. We liepen langs Knus en hebben daar in het zonnetje een bakkie thee genomen met een appelpunt (ja, met slagroom). Dan nog de laatste kilometers. Hij liep het gemakkelijk mee!! Volgens mij hebben we zo'n 20-25 km gelopen. Dat betekent dat ik er in totaal 40 km op heb zitten. Nou, dat is mooi meegenomen. Het was een super gezellige wandeling. Ron, bedankt. Je bent een kanjer!!

Gaan we vast nog een keer doen. Gisterenavond zijn Wim en ik naar "het Witte Huis" gegaan om te borrelen en te eten. Een heerlijke ontspannen avond. We hebben er 4 uur gezeten. Gezellig druk, leuke bediening, lekker eten. En wat ook zo leuk was, ze hebben van iemand oude filmbeelden gekregen over Pijnacker. Dat is geweldig om te zien. En nou weet ik het niet zeker en ga het zeker nog ergens navragen, maar volgens mij heb ik mijn vader op de film gezien. Ik was 2 jaar toen hij overleed. Ergens zie ik in mijn achterhoofd een foto van hem. Ik hoop dat nog uit te zoeken. Wel vreemd hoor. Maar veel bekende gezichten. Voor een echte Pijnackernaar zeker de moeite waard om te gaan eten dus.