Finaly, here I am. Oh, I'm so sorry. There is family from Canada over and I speak English the whole day long. But.... ik ga wel over in het Nederlands. Gaat me toch makkelijker af.
Wat heb ik jullie het laatste verteld. Oh ja, over mijn wandeling op 5 mei. 
Nou, 's avonds moest Edwin optreden als tamboermaître voor de fanfare. Nu heb ik zelf echt helemaal niets daarmee, maar als je zoon daar dan staat voor de groep en hij doet dat met volle overgave, dan ben je toch super trots als moeder. Hij is gevraagd, terwijl hij helemaal geen lid meer is. Dat zegt wel iets over zijn kwaliteiten. (ahum) Zo, leuk voor hem. 
Voor de rest was het koud en het duurde verschrikkelijk lang. Maar goed we hebben het weer meegemaakt.
Zaterdagochtend wilde ik een uitgezette wandeltocht van 25 km gaan lopen van de plaatselijke wandelvereniging. Daar aangekomen stond me daar een rij. En iedereen liep achter elkaar aan. Daar had ik zo geen zin in. (terwijl dit in Nijmegen niet anders is natuurlijk) Ik besloot om de route op te bergen en die een andere keer te lopen. Ik loop mijn eigen route wel. Al snel merkte ik dat het niet soepel ging. Ik had het vreselijk warm en mijn benen leken wel als lood. Ik dacht, nou dan loop ik 10 km en ga lekker naar huis. Gek hè dat ik dat dan niet doe. Iets in mij zei dat ik gewoon door moest lopen. Het gaat vanzelf over. Dan toch maar
een grote ronde ervan maken. En echt hoor, op een gegeven moment ging het ook stukken beter. Wel heb ik onderweg bij het Westerpark een bak koffie genomen. Er zat niemand op het terras, maar ik wilde eigenlijk wel buiten zitten. Dat was geen probleem. Tafels en stoelen werden gelijk afgenomen, parasol ging uit en de muziek ging aan. Ze hoopten waarschijnlijk op meer van die gekken als ik. Na 20 minuten wilde ik mijn kopje binnen brengen toen er net een man naar mij toekwam en hij zei dat hij mij een straalkacheltje wilde komen brengen. Totaal niet nodig. Ben al een eind aan het lopen. Ik hoop alleen dat het droog blijft tot ik in Pijnacker ben. WAT??? Je bent toch niet wijs? Nou, zei ik, en dan heb ik er al wat km opzitten. 
In totaal loop ik 25 km. Ik moet er niet aan denken, zei hij. Ik vertelde hem dat ik hier wel vaker koffie dronk en dat ik ook wel reclame maak. Dat vond hij geweldig! Als het onderweg naar huis ging regenen, dan mocht ik hem bellen. En de koffie die kreeg ik van hem. Leuk toch?! Zo liep ik voldaan en ook met gemak naar huis.
Nou, 's avonds moest Edwin optreden als tamboermaître voor de fanfare. Nu heb ik zelf echt helemaal niets daarmee, maar als je zoon daar dan staat voor de groep en hij doet dat met volle overgave, dan ben je toch super trots als moeder. Hij is gevraagd, terwijl hij helemaal geen lid meer is. Dat zegt wel iets over zijn kwaliteiten. (ahum) Zo, leuk voor hem. 
Voor de rest was het koud en het duurde verschrikkelijk lang. Maar goed we hebben het weer meegemaakt.Zaterdagochtend wilde ik een uitgezette wandeltocht van 25 km gaan lopen van de plaatselijke wandelvereniging. Daar aangekomen stond me daar een rij. En iedereen liep achter elkaar aan. Daar had ik zo geen zin in. (terwijl dit in Nijmegen niet anders is natuurlijk) Ik besloot om de route op te bergen en die een andere keer te lopen. Ik loop mijn eigen route wel. Al snel merkte ik dat het niet soepel ging. Ik had het vreselijk warm en mijn benen leken wel als lood. Ik dacht, nou dan loop ik 10 km en ga lekker naar huis. Gek hè dat ik dat dan niet doe. Iets in mij zei dat ik gewoon door moest lopen. Het gaat vanzelf over. Dan toch maar
een grote ronde ervan maken. En echt hoor, op een gegeven moment ging het ook stukken beter. Wel heb ik onderweg bij het Westerpark een bak koffie genomen. Er zat niemand op het terras, maar ik wilde eigenlijk wel buiten zitten. Dat was geen probleem. Tafels en stoelen werden gelijk afgenomen, parasol ging uit en de muziek ging aan. Ze hoopten waarschijnlijk op meer van die gekken als ik. Na 20 minuten wilde ik mijn kopje binnen brengen toen er net een man naar mij toekwam en hij zei dat hij mij een straalkacheltje wilde komen brengen. Totaal niet nodig. Ben al een eind aan het lopen. Ik hoop alleen dat het droog blijft tot ik in Pijnacker ben. WAT??? Je bent toch niet wijs? Nou, zei ik, en dan heb ik er al wat km opzitten. 
In totaal loop ik 25 km. Ik moet er niet aan denken, zei hij. Ik vertelde hem dat ik hier wel vaker koffie dronk en dat ik ook wel reclame maak. Dat vond hij geweldig! Als het onderweg naar huis ging regenen, dan mocht ik hem bellen. En de koffie die kreeg ik van hem. Leuk toch?! Zo liep ik voldaan en ook met gemak naar huis. 's Avonds ben ik met 8 meiden uit eten geweest. Ik had een etentje geregeld voor mijn zussen, schoonzus, nichtjes en achternichtje bij "Stadsherberg de Mol" in Delft. Het is zo gezellig daar. Daar kun je gerust een keertje naartoe! Wij hadden gekozen voor een troubadouravond. 
Dan komt er een man Oudhollandse liedjes zingen. We hebben zo gelachen. Op een gegeven moment wil ik naar boven om van daaruit een foto te maken. Mijn nichtje en achternichtje liepen mee. Staan we boven, begint de troubadour een serenade voor mij te zingen. Oh jonkvrouw met je blonde lokken en mooie ogen. En daar bleef het niet bij, het werd toch wel steeds schunniger. Ach, we konden er met elkaar geweldig om lachen. Hopelijk is hij er volgende week niet, want dan zit ik daar weer met mijn schoonfamilie en de familie die over is uit Canada. 
We zullen zien. Wij hebben ons in ieder geval prima vermaakt. Thuisgekomen hebben we nog iets gedronken en al snel kwamen Edwin met zijn vrienden uit de tent (optredens van Do, Waylon, Ilse). 2 meiden bleven slapen en 1 jongen die kon niet meer naar huis. Het openbaar vervoer reed al niet meer. Oh, ik slaap prima op de bank. Nou vooruit, als je morgenochtend dan maar bijtijds opstaat, want we vieren (buiten dat het moederdag is) Jasper zijn verjaardag. Dat moest gaan lukken. Maar goed, vanmorgen kwam ik beneden en hij lag nog heerlijk te slapen, terwijl Edwin en zijn collega al weer aan het werk waren. 
Ja, toen heb ik hem toch heel vriendelijk gevraagd of hij thuis moederdag wilde gaan vieren. (vorige keer sliep hij tot 17.15) Hij deed dat netjes en zo kon ik (na flink verwend te zijn en een heerlijk ontbijt) de 3 taarten maken voor vanmiddag. Gelukkig had ik hulp van Jessica uit Canada. Zij was met Edwin meegegaan naar de tent en bij ons blijven slapen. 's Middags zou de rest komen. Het was een bere gezellige verjaardag en Jasper is flink verwend. So, and thats why I speak English. And tomorrow Wim and I will bring them somewhere else.
Dan komt er een man Oudhollandse liedjes zingen. We hebben zo gelachen. Op een gegeven moment wil ik naar boven om van daaruit een foto te maken. Mijn nichtje en achternichtje liepen mee. Staan we boven, begint de troubadour een serenade voor mij te zingen. Oh jonkvrouw met je blonde lokken en mooie ogen. En daar bleef het niet bij, het werd toch wel steeds schunniger. Ach, we konden er met elkaar geweldig om lachen. Hopelijk is hij er volgende week niet, want dan zit ik daar weer met mijn schoonfamilie en de familie die over is uit Canada. We zullen zien. Wij hebben ons in ieder geval prima vermaakt. Thuisgekomen hebben we nog iets gedronken en al snel kwamen Edwin met zijn vrienden uit de tent (optredens van Do, Waylon, Ilse). 2 meiden bleven slapen en 1 jongen die kon niet meer naar huis. Het openbaar vervoer reed al niet meer. Oh, ik slaap prima op de bank. Nou vooruit, als je morgenochtend dan maar bijtijds opstaat, want we vieren (buiten dat het moederdag is) Jasper zijn verjaardag. Dat moest gaan lukken. Maar goed, vanmorgen kwam ik beneden en hij lag nog heerlijk te slapen, terwijl Edwin en zijn collega al weer aan het werk waren. 
Ja, toen heb ik hem toch heel vriendelijk gevraagd of hij thuis moederdag wilde gaan vieren. (vorige keer sliep hij tot 17.15) Hij deed dat netjes en zo kon ik (na flink verwend te zijn en een heerlijk ontbijt) de 3 taarten maken voor vanmiddag. Gelukkig had ik hulp van Jessica uit Canada. Zij was met Edwin meegegaan naar de tent en bij ons blijven slapen. 's Middags zou de rest komen. Het was een bere gezellige verjaardag en Jasper is flink verwend. So, and thats why I speak English. And tomorrow Wim and I will bring them somewhere else. I hope to write you next week. Sweet dreams!!!!!
With love,
Yvon.
Ps. sorry for my house, garden and kitchen English!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten