Van slag zijn....

Lieve allemaal,

Dit wordt een ander verslag dan normaal. Deze staat in het teken van Jasper. Afgelopen zondag was het weer helemaal mis en kwam hij 's nachts huilend tussen ons in liggen. Dat heeft hij nog nooit gedaan, terwijl we dat eigenlijk best leuk hadden gevonden. Maar nu was het duidelijk geborgenheid wat hij nodig had. Hij werd gelukkig rustiger en heeft uiteindelijk beetje bij beetje geslapen. We hadden de volgende dag toch weer een afspraak in het ziekenhuis. We zouden de uitslagen van het bloed, zijn ontlasting en de echo krijgen. Jasper begon die maandag zo misselijk en hield niet veel binnen. Heb hem toen ook geen zakje forlax (laxeermiddel) gegeven, want dat had toch geen zin. Toen we eenmaal 's middags bij de kinderarts zaten en hoorde dat er niets was uitgekomen, baalde ik toch wel een beetje. Was er iets, dan kreeg hij er iets voor en konden we daarmee verder. Maar het was duidelijk dat ze het ook niet wist. Ik heb bij haar wat traantjes moeten laten. Wat gaat er gebeuren? Niemand die iets weet. Ze kwam met een plan. Omdat Jasper alleen op zijn voorhoofd uitslag kreeg en zijn huid ook kapot ging zo nu en dan, zei ze dat we naar een dermatoloog moesten, ook was een diëtiste belangrijk en moest hij ook nog een lactoseonderzoek ondergaan. Daarnaast liet ze ook nog testen op allergie. En laten we stoppen met de Forlax. Daar werden we mee weggestuurd. Maar, daar wordt hij niet beter van. Zo duurt het nog weer 2 weken voordat we verder kunnen. "s Avonds zag ik het zo somber in en jullie mogen weten dat ik flink heb zitten janken. Jasper die om de haverklap aan het overgeven is en je wilt voor hem positief blijven. Ik brak even. Wim stelde voor om de volgende dag met mijn eigen huisarts te gaan praten, al is het maar voor advies over wat we hem te eten moeten geven of zo. Vragen had ik genoeg en bij mijn huisarts kan ik die wel neerleggen. Dus dinsdag ging Wim met Jasper naar de dermatoloog en ik ging naar mijn huisarts. Ze zei me vooral dat ik geduld moest hebben, dat dat altijd lang duurt met op kweek en zo. En dat die buik XL vol zat met ontlasting en dat dat niet zomaar weg is. Maar, dat komt toch niet ten goede van Jasper, vroeg ik. En weet je wat ze zei, Wat denk je dan, dat hij er tussenuit knijpt of zo? Ik was met stomheid geslagen. Hij viel maar af, was zwak, HB was laag, ik bedoel maar. Zo ben ik weer naar huis gegaan. En zo kwam woensdag. Ik zit al 3 dagen met Jasper bij me, een filmpje te kijken, samen een boekje of wat anders. Hij had 's morgens al 5x overgegeven en zat huilend naast me. Wim kwam thuis en zei, ik ga weer het ziekenhuis bellen. We konden gelijk komen. Voetje voor voetje liepen we het ziekenhuis in. Hij was zo slap. Na een gesprek met weer een andere arts, zeiden ze nu eindelijk dat ze hem gingen opnemen. Gelukkig!!! En dan gaat alles heel snel. Er werden al snel allerlei testen gedaan en het bleek dat hij bezig was aan zijn reserves. Ook de bloeddruk was laag. Er werd een infuus aangebracht (een zuster met hele leuke slippers hielp hem) en hij kreeg de nodige bouwstoffen toegediend. Nou, zei de zuster, jij bent hier wel op zijn plaats. Ook kwam dr. Lely langs, die dienst had. Hij had alles over Jasper gelezen en hij melde toen....., (hou je vast) dat het wel meeviel met de obstipatie en dat het overgeven daar niet van kan zijn. HÈ????????? Hoe kan dat nou? Ze zeiden....... Ach laat ook maar, niet meer druk over maken. Het kost al zoveel energie allemaal, maar toch blijft het malen in je achterhoofd. Zoveel zakjes troep in zijn lijf, daar heeft hij waarschijnlijk zo'n buik/maagpijn van gekregen. Hij zei ook nog dat er een MRI-scan en een buikonderzoek werd gedaan. Dat zou een deze dagen volgen. `Fijn, ze gaan alles controleren! Hier is hij in goede handen. We konden hem ook wel even alleen laten. Zo zijn Wim en ik rond 18.oo uur naar huis gegaan op met Edwin te eten. Alleen Edwin, want Ronnie is afgelopen zondag naar Oostenrijk vertrokken voor een skivakantie met school. Dat kwam ook ergens goed uit. Met z'n 3-en hebben we een hapje gegeten in de Guyter. Effe alles doornemen en even enige rust erin krijgen. Na het eten zijn we met elkaar naar het ziekenhuis gegaan. Ook leuk voor Jasper. Daar zijn we tot ongeveer half 10 gebleven. Een van ons had mogen blijven slapen, maar dat was niet nodig. De volgende dag waren we weer om 9 uur in het ziekenhuis en hoorde dat om 14.45 uur de scan werd gedaan. Jasper had volgens hem niet echt geslapen, maar de zuster zei dat hij elke keer als ze kwam sliep. Hij ziet er al beter uit, maar wat wil je als je zo'n stoot vocht met suikers en zouten binnenkrijgt. De hele dag zijn we bij hem. 's Middags kwam er iemand doornemen hoe een MRI werkt. Moet een van je ouders mee om achter je te zitten? Nee hoor! We zouden achter het glas mogen staan. Puntje bij paaltje is hij bij de zuster achtergebleven en mochten wij in de wachtkamer gaan zitten. En Jasper onderging het maar allemaal. Aan het eind van de middag hadden we het over skieen en Ronnie en over dat we met elkaar nog wel een keer naar snowworld zouden gaan. Ik zei toen, nou dan gaan jullie maar met z'n vieren, ik hoef niet zo nodig mee. Maar mam, ze hebben daar ook rosé hoor!!! Toen wist ik dat hij aan het opknappen was. Dat zijn echt zijn uitspraken. Heerlijk!!!
Aan het eind van de middag zijn we weer naar huis gegaan en 's avonds hebben we in het ziekenhuis "de Mol" gekeken. Hij zit nog steeds aan het infuus, maar ze hebben nu al gezegd dat hij na het buikonderzoek morgen een boterham mag gaan proberen. Dan gaan we langzaam weer opbouwen. Vanmorgen eerst om 9 uur Ronnie opgehaald. Die kwam rechtstreeks uit Oostenrijk. Wat was hij enthousiast zeg! Hij vertelde voluit. is er een buikfoto gemaakt en daar was totaal geen ontlasting meer te zien. Hij is helemaal leeg. De diëtiste komt zo af en toe langs met speciale drankjes en voor advies. Hij zal dit weekend nog moeten blijven en dan mag hij waarschijnlijk maandag weer naar huis. Net heeft hij zijn eerste boterham op. Voor alsnog blijft die erin. Wie weet is alles zo tot rust gekomen en beginnen we met een schone lei. Wat wel lachen was, ik zag iemand langslopen met een vrouw en kind en ik wist bijna zeker dat het iemand was die bij mij in de klas had gezeten. Dus na een tweede keer zei ik, dag Ronald! Eerst kijken en toen nog eens, hey hoi! en gelijk 2 zoenen. Zo leuk. We hebben een tijdje zo gezellig met elkaar staan praten en nog wat namen van vroeger erbij gehaald. Jasper vond het geweldig om te zien. Gezellige man zeg! Ja, dan heb je elkaar wat te vertellen. Wat is dat belangrijk, zulke afleiding. Het doet me goed. Nu zit ik te wachten op de kinderarts, die alles komt doornemen. Volgens mij is er helemaal niets uitgekomen en zullen we er nooit precies achterkomen wat er aan de hand is geweest. Ik hou jullie op de hoogte en laat zo snel mogelijk wat horen als er nieuws is.

Liefs,
Yvon.

Ps. Nog geen uurtje later gooide hij zijn appel er weer uit. Nee hè!!