Vanmorgen kon ik uitslapen. Ik ben om 5 uur opgestaan (pffff). Ik mocht pas om kwart over 6 starten. Maar ik had toch wel erge last van mijn voeten en Wim wilde die lekker stevig intapen. En daar moet je even de tijd voor nemen. Hij heeft het (al zeg ik het zelf) erg professioneel ingepakt. Om kwart over 6 stond ik bij de start en ik kon nagenoeg gelijk weg. Naast het polsbandje wat gescand was, kregen we ook een knipkaart. Het liep dus toch niet allemaal op rolletjes. Maar goed dat heb ik zelf gisteren ervaren. Lekker op tempo kunnen lopen. Mijn MP3 is toch wel belangrijk voor mij, zeker voor het begin. Al gauw voelde ik dat het 
tape los ging laten. Dan maar naar de eerstvolgende rode kruispost. Die was er na ongeveer 12 km. Ik moest wel in de rij aansluiten. Dat duurt toch altijd weer langer dan je hoopt. Maar als er dan gezellige mensen in de rij staan en je kunt er leuk mee kletsen, dan gaat de tijd zo om. Zoals deze wandelaarster van de foto. Die vertelde dat als ze over de finish is, nog 52 km naar huis moet rijden. En dan moet ze ook nog zorgen dat er eten op tafel komt voor het gezin. Zo, daar neem ik mijn petje voor af. Oké, moeders wil de Nijmeegse lopen, maar tussen alle gewone dingen door. Dan heb ik echt geluk. Alles wordt voor mij gedaan. 's Morgens word ik bij de 
start afgezet, onderweg voorzien van alles en nog wat en netjes ingehaald met een biertje! Dan staat 's avonds ook nog het eten op tafel. Dat is mijn verzorger, mijn vent, mijn kanjer. Super Wim! Eindelijk was ik aan de beurt. Een gezellige dame ging mijn voeten verzorgen. Oh, dat valt reuze mee! Ik ga ze gewoon weer intapen, want ik zie geen vochtblazen. Allemaal los vel van de warmte en tape van gisteren. Had ik nooit eraf moeten halen, verteld ze. Dit kan ik morgen ook nog laten zitten. Nu moet je hem wel uitlopen hoor! Moet nu gaan lukken. En daar ging ik weer. En ik moest nog een heel eind. Maar ik kon heerlijk doorlopen, mijn voeten deden geen pijn. En wat een feest onderweg. Ik had in de gaten dat een jonge knul mij inhaalde en dat hij steeds achterom keek of ik hem volgde. En dat deed ik ook, want hij baande voor mij eigenlijk een weg. En als je allebei zo'n hoog tempo hebt, is dat alleen maar lekker. Ik heb hem aangesproken en we hebben een tijdje samen opgelopen. Erg leuk. 
Maar ik kreeg ineens hoge nood en ik had toch echt geen zin om een half uur in de ri
j te staan, dus aan een toeschouwer gevraagd. Natuurlijk!! En zo loop je met 5 minuten weer door. Groesbeek zat eraan te komen, met zijn 7 heuvelen. Dat is 1 groot feest. Niet te omschrijven. Ja, misschien net zoiets als de Tour de France. (maar dan leuker!!!) Ik voelde dat er iemand vlak achter me liep. En toen ik na vele km achterom keek zag ik wie er liep. Hij kwam naast me lopen en vroeg wat het sponsoren inhield. Hij heeft heerlijk aan kunnen klampen zei hij. Maar we hebben lekker sam
en kunnen kletsen over goede doelen. Ton (zo heet ie) wilde mij wel sponsoren per gelopen km. Ik vond dat echt zo geweldig. Zo bijzonder. Bert (een kennis) liep achter mij allerlei opmerkingen te maken. Ik zei nog, straks kom ik bij jou. Daarop zeiden de andere wandelaars iets en ik zei, ja ik kom zo bij jullie allemaal langs. Lachen allemaal. Komt ineens Sjaak van de Telstar voor me lopen. Hij maakt van ons 
tweeën een foto en hij vertelde dat hij uitkeek naar Pijnackernaren. Ton ging verder en we zouden contact houden. Onderweg staan meerdere bekende en overal wil ik wel stoppen. Zo leuk dat ze er staan en jou naam roepen. Het laatste stuk hakt er dan toch weer in hè. Zie ik ineens Ton weer in mijn ooghoek. De mensen langs de kant maken allemaal opmerkingen over het feit dat we zo hard achter elkaar liepen. En eindelijk is daar dan de finish. Ton vraagt aan Wim en mij of we samen nog
een biertje drinken. Naast ons zaten ook nog 2 gezellige heren. Dit maakt de Vierdaagse ook zo leuk. En ze hebben ook nog gesponsord. Ook kwam Wim zijn collega met haar man bij ons zitten. Een leuke afsluiting van een oh zo leuke dag. Op naar de laatste dag. De mooiste! Hopelijk zit het weer mee en dan moet het toch gaan lukken. Jullie lezen het morgen.
tape los ging laten. Dan maar naar de eerstvolgende rode kruispost. Die was er na ongeveer 12 km. Ik moest wel in de rij aansluiten. Dat duurt toch altijd weer langer dan je hoopt. Maar als er dan gezellige mensen in de rij staan en je kunt er leuk mee kletsen, dan gaat de tijd zo om. Zoals deze wandelaarster van de foto. Die vertelde dat als ze over de finish is, nog 52 km naar huis moet rijden. En dan moet ze ook nog zorgen dat er eten op tafel komt voor het gezin. Zo, daar neem ik mijn petje voor af. Oké, moeders wil de Nijmeegse lopen, maar tussen alle gewone dingen door. Dan heb ik echt geluk. Alles wordt voor mij gedaan. 's Morgens word ik bij de 
start afgezet, onderweg voorzien van alles en nog wat en netjes ingehaald met een biertje! Dan staat 's avonds ook nog het eten op tafel. Dat is mijn verzorger, mijn vent, mijn kanjer. Super Wim! Eindelijk was ik aan de beurt. Een gezellige dame ging mijn voeten verzorgen. Oh, dat valt reuze mee! Ik ga ze gewoon weer intapen, want ik zie geen vochtblazen. Allemaal los vel van de warmte en tape van gisteren. Had ik nooit eraf moeten halen, verteld ze. Dit kan ik morgen ook nog laten zitten. Nu moet je hem wel uitlopen hoor! Moet nu gaan lukken. En daar ging ik weer. En ik moest nog een heel eind. Maar ik kon heerlijk doorlopen, mijn voeten deden geen pijn. En wat een feest onderweg. Ik had in de gaten dat een jonge knul mij inhaalde en dat hij steeds achterom keek of ik hem volgde. En dat deed ik ook, want hij baande voor mij eigenlijk een weg. En als je allebei zo'n hoog tempo hebt, is dat alleen maar lekker. Ik heb hem aangesproken en we hebben een tijdje samen opgelopen. Erg leuk. Maar ik kreeg ineens hoge nood en ik had toch echt geen zin om een half uur in de ri
j te staan, dus aan een toeschouwer gevraagd. Natuurlijk!! En zo loop je met 5 minuten weer door. Groesbeek zat eraan te komen, met zijn 7 heuvelen. Dat is 1 groot feest. Niet te omschrijven. Ja, misschien net zoiets als de Tour de France. (maar dan leuker!!!) Ik voelde dat er iemand vlak achter me liep. En toen ik na vele km achterom keek zag ik wie er liep. Hij kwam naast me lopen en vroeg wat het sponsoren inhield. Hij heeft heerlijk aan kunnen klampen zei hij. Maar we hebben lekker sam
en kunnen kletsen over goede doelen. Ton (zo heet ie) wilde mij wel sponsoren per gelopen km. Ik vond dat echt zo geweldig. Zo bijzonder. Bert (een kennis) liep achter mij allerlei opmerkingen te maken. Ik zei nog, straks kom ik bij jou. Daarop zeiden de andere wandelaars iets en ik zei, ja ik kom zo bij jullie allemaal langs. Lachen allemaal. Komt ineens Sjaak van de Telstar voor me lopen. Hij maakt van ons 
tweeën een foto en hij vertelde dat hij uitkeek naar Pijnackernaren. Ton ging verder en we zouden contact houden. Onderweg staan meerdere bekende en overal wil ik wel stoppen. Zo leuk dat ze er staan en jou naam roepen. Het laatste stuk hakt er dan toch weer in hè. Zie ik ineens Ton weer in mijn ooghoek. De mensen langs de kant maken allemaal opmerkingen over het feit dat we zo hard achter elkaar liepen. En eindelijk is daar dan de finish. Ton vraagt aan Wim en mij of we samen nog
een biertje drinken. Naast ons zaten ook nog 2 gezellige heren. Dit maakt de Vierdaagse ook zo leuk. En ze hebben ook nog gesponsord. Ook kwam Wim zijn collega met haar man bij ons zitten. Een leuke afsluiting van een oh zo leuke dag. Op naar de laatste dag. De mooiste! Hopelijk zit het weer mee en dan moet het toch gaan lukken. Jullie lezen het morgen.
Liefs,
Yvon.
Ps. aan het eind nog gedanst op de muziek van Wipneus en Pim. Laat die jonge knul nog naar me toe komen en vragen hoe het gegaan is. Leuk hè!
Leuk ook de reacties hier onderaan het verslag. Bedankt voor jullie steun!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten