Gisterenavond kwam Bart (vriend van toneel) al naar ons toe en bleef slapen om niets van de intocht te missen. Dat was al erg gezellig!
Vanmorgen een vroege start. Om half 5 opgestaan en om kwart over 5 stond ik weer bij de start. Half 6 kon ik beginnen met lopen. Iets in me had de kriebels. Zouden mijn voeten het houden, ja tuurlijk! Ik k
wam niet in mijn adem, zal toch geen problemen geven. Nee Yvon, je gaat het gewoon doen. Kom op meid, je kan het. Mijn MP3 in en gaan. Ik had een heerlijk tempo en liep al gauw bij de voorste groep lopers. Dat betekend wel dat het erg stil is op straat. Al gauw kwam Joop (mijn zwager) van achteren aanlopen. Die was een uur later dan ik gestart. We hebben samen veel lol gehad onderweg. Dat zullen jullie ongetwijfeld aan de foto's kunnen zien. Maar bij het plaatje Mook kregen we het moeilijk. Oh nee, nog 12,5 km. Het is zo zwaar en toch dans ik bij elk plaatsje en eigenlijk zodra ik muziek hoor. Hoofd, schouders, knie en teen en Yvon doet gezellig mee. Maar is dat verstandig kun je je afvragen. Mijn heupen ga ik voelen en oh oh oh die voeten, die branden mijn schoenen uit. Op een gegeven moment ben ik Joop kwijt. Ik wilde even lekker doorstappen (ja hoor, zal wel). Waarschijnlijk zag iemand dat ik het moeilij
k had, terwijl ik toch met een big smile de laatste lange, achterlijk lange kilometers moet lopen. Er kwam iemand naast mij lopen. Een smile van oor tot oor, een sportief lichaam die met gemak 50 km loopt (ongetraind). Hoe gaat ie? Nou, ik ga het voelen hoor (vertel niet gelijk alles). Ik 
moet natuurlijk vooral fit eruit zien. Maar hij prikte er doorheen. Hij heeft mij zo gesteund en hier en daar foto's van mij gemaakt. Bij een knuffelbeer een foto, daar kreeg ik gladiolen van. Bij de verkeersagent, waar we samen een dansje maakte. De agent had de weg even vrijgemaakt voor de auto's en toen we weer door mochten lopen hadden we ruim zicht voor ons.
wam niet in mijn adem, zal toch geen problemen geven. Nee Yvon, je gaat het gewoon doen. Kom op meid, je kan het. Mijn MP3 in en gaan. Ik had een heerlijk tempo en liep al gauw bij de voorste groep lopers. Dat betekend wel dat het erg stil is op straat. Al gauw kwam Joop (mijn zwager) van achteren aanlopen. Die was een uur later dan ik gestart. We hebben samen veel lol gehad onderweg. Dat zullen jullie ongetwijfeld aan de foto's kunnen zien. Maar bij het plaatje Mook kregen we het moeilijk. Oh nee, nog 12,5 km. Het is zo zwaar en toch dans ik bij elk plaatsje en eigenlijk zodra ik muziek hoor. Hoofd, schouders, knie en teen en Yvon doet gezellig mee. Maar is dat verstandig kun je je afvragen. Mijn heupen ga ik voelen en oh oh oh die voeten, die branden mijn schoenen uit. Op een gegeven moment ben ik Joop kwijt. Ik wilde even lekker doorstappen (ja hoor, zal wel). Waarschijnlijk zag iemand dat ik het moeilij
k had, terwijl ik toch met een big smile de laatste lange, achterlijk lange kilometers moet lopen. Er kwam iemand naast mij lopen. Een smile van oor tot oor, een sportief lichaam die met gemak 50 km loopt (ongetraind). Hoe gaat ie? Nou, ik ga het voelen hoor (vertel niet gelijk alles). Ik 
moet natuurlijk vooral fit eruit zien. Maar hij prikte er doorheen. Hij heeft mij zo gesteund en hier en daar foto's van mij gemaakt. Bij een knuffelbeer een foto, daar kreeg ik gladiolen van. Bij de verkeersagent, waar we samen een dansje maakte. De agent had de weg even vrijgemaakt voor de auto's en toen we weer door mochten lopen hadden we ruim zicht voor ons.
Hij maakte weer een foto, omdat dat zo'n speciaal moment is. Super!!!!! Peter (zo heet ie), ik kan je zeggen dat ik zo bl
ij was met je. Je kwam op het juiste moment. We zijn heel wat te weet gekomen over elkaar. En toen ik bij "mijn mannen" kwam, hebben we afscheid genomen. Met 3 dikke zoenen. Misschien zie ik je zo op de Wedren. En weg was ie. Maar daar stonden wel Wim, Ronnie, Jasper en Bart. Zelfs met party poppers en ook natuurlijk de gladiolen!!!!!!!!!!!!! Jasper en Ronnie liepen het laatste stuk met mij mee en die vonden het ook een hele belevenis. Zelfs mensen uit Pijnacker die je niet verwacht komen je feliciteren. Zo mooi! Eindelijk wa
s ik over de finish, om half 1. Yes, ik kon mijn kruisje gaan halen. Die werd mij officieel opgespeld. En toen ik terug liep, zag ik Joop aankomen. Vlak na mij. Dikke zoenen en snel aan het bier. Maar Wim en Bart mochten de Wedren niet opkomen. Alleen voor lopers (en Jasper en Ronnie, hi hi). Maar, Wim leert snel van mij. Hij is stiekem via het toiletgebouw de Wedren opgelopen. En wat was ik daar blij om. Ik had mijn schoenen namelijk al uit en wilde geen stap meer verzetten. 
Alhoewel, ik zie ineens Peter lopen. Ik naar hem toe op mijn 
sokken. Wil je een biertje? Lekker, zei hij. Ik heb je lopen zoeken, maar kon je niet vinden zei ik. Hij vertelde dat hij zijn kruisje had opgehaald en toen terug is gelopen om te zien of ik nog liep. Echt zo lief van hem. Wat leuk dat we het zo samen nog konden afsluiten. Wie weet zie ik hem volgend jaar langs de kant in een kilt staan (je hoort wel eens wat), maar eigenlijk weet ik zeker dat hij hem weer gaat lopen. Tot ziens, misschien volgend jaar. Wat ook leuk was is de camera op het dak die zat te filmen en ik kuste mijn medaille. Komen ze later naar mij toe. We willen je even interviewen. Dat was geweldig. Hij stelde 1 vraag en daar heb ik aan een stuk door op geantwoord. Ik moet het straks nog op tv gaan zien. Ik kan verklappen dat ik ze verteld heb dat ik volgend jaar weer
van de partij ben. Dit wil ik weer beleven!!! De voeten zijn dik, rood , en met loszittend vel, maar ik had het niet willen missen. Tot volgend jaar!
Liefs
Yvon.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten