Wat een week!

Heeey!

Allereerst wil ik beginnen om jullie te bedanken voor de steun, de lieve kaartjes en berichtjes. Zo fijn om te weten dat je dit niet alleen hoeft te doen. We zijn er nog niet, maar ik heb nu goede hoop dat de medicijnen die we hebben meegekregen aanslaan. Hij is nog steeds erg moe, maar kan heerlijk slapen in zijn eigen bed. Is nog misselijk en geeft nog over, maar niet meer de hele dag. We bouwen langzaam op en geven kleine beetjes te eten en eigenlijk alleen maar brood of crackers. Niet erg, want we hebben die drankjes van het ziekenhuis die per flesje 300 caloriën bevatten. Die blijven we nog wel even geven.

We zijn zelfs flink met huiswerk bezig. Elke dag een ander vak onder handen nemen. Maar het moet wel te doen zijn en het moet ook niet te lang duren. We hebben het zelf in de hand.

Jullie zullen wellicht begrijpen dat het wandelen er een beetje bij inschiet. Maar ik kan jullie melden dat ik afgelopen zondag samen met Ronnie, naar het ziekenhuis ben gaan lopen. Heel erg gezellig!! Hij had zoveel te vertellen. Al zijn belevenissen van de skivakantie met school in Oostenrijk. Dat hij volgend jaar weer terug wil. Dat hij bier heeft gedronken. Wat hij allemaal besteld had boven op de berg. Heerlijk om te horen! Ook onderling met zijn klasgenoten en de leerkrachten ging het goed. We hadden het toen we hem ophaalden al gehoord hoe goed het was gegaan. Ze vonden hem heel erg gezellig. Top Ronnie!

Het was prachtig weer om te wandelen zo met het zonnetje. We liepen dwars door Delft heen, dus ook de Irenetunnel door. Daar waren op dat moment 2 gasten bezig met een Graffiti ontwerp. Ik vroeg of ik een foto mocht maken. Dat mocht wel, maar dan deden ze even hun capuchon op. Hi hi. Geweldig om die gasten bezig te zien. Het zijn echte kunstenaars, onwijs knap! Ik ben er dan ook bij gaan staan en zeg nou zelf, ik zou er zo tussen passen (tenminste als ik kon painten).

Dit stukje hierboven had ik van de week al geschreven en wilde het jullie laten lezen. Maar om nog even terug te komen op Jasper, dat gaat nog helemaal niet. Hij heeft nog iedere avond overgegeven en eet zo weinig. Gisterenavond toen ik hem naar bed wilde brengen, brak hij. Mama, ik wil dit niet meer. Waarom vinden de artsen niets? Ik wil gewoon weer naar school. Zo moeilijk om dan ook niet in huilen uit te barsten. Mama laat ze maar een endoscopie doen en dan onder narcose. Daar voel ik niets van en dan kunnen ze van binnen kijken. Dat gaan we dan a.s. maandag maar voorleggen aan de arts. En misschien zegt ie wel dat we naar het Sophia Kinderziekenhuis moeten. Geen idee, maar zo kan het niet.

Jullie horen snel weer van mij.

Een fijn weekend!

Liefs,

Yvon.

Ps. Ik vertelde jullie dat ik een oude schoolvriend tegenkwam in het ziekenhuis. Ondanks de zware week, was dit (zoals jullie kunnen zien) een gezellig weerzien!