nkel liep, zei ik tegen Wim ineens, "loop jij maar door, ik ga even naar binnen om iets te vragen". Ze herkende me nog en was heel vriendelijk. Ik viel met de deur in huis en vroeg of ze nog een vacature had. Hoezo vroeg ze, zoek je iets? Ze vertelde me dat ze net iemand had aangenomen en toen ik bedankte en weg wilde lopen, zei ze, mag ik je telefoonnummer? Tuurlijk!!!! Het was te proberen dacht ik. De week erop, had er tijdens Tae-Bo iemand mobiel gebeld. Voor mij een onbekend nummer en die bel ik eigenlijk nooit terug. Toen ik na een tijdje weer langsliep en naar binnen liep, zei ze: Hoi, ik heb je 2x geprobeerd te bellen!!! Oh ja, dan was jij het. Ik moest maar even meelopen naar achteren. Of ik nog interesse had? Ja, maar is het iets voor mij? Kan ik het? Dat weet ik eigenlijk alleen als ik een keertje mee mag draaien. Dan weet ik het en jij ziet of het iets voor mij is. Ze zou mij de week erop bellen. En inderdaad, ze belde en vroeg me op een donderdag mee te draaien. Echt!!! Gaaf!!! Dat je me die gelegenheid biedt! Zo heb ik 2,5 dag meegedraaid en ze vertelde me dat ze heel graag met me door wilde. Jeetje, echt, ....oké, dan moet ik mijn baan opzeggen. Ze zag echt mogelijkheden in mij. Oh, ik was helemaal hyper! Zomaar binnenstappen en dan dit. Afgelopen vrijdag ben ik officieel begonn
en en ik was nog maar 2 uur binnen en ze vroeg me even mee naar buiten voor een gesprek. Ik schrok even en dacht, wat gaan we nu krijgen. Ze vroeg me of ik een nul-uren contract wilde, of meer werken. Hè?... hoe bedoel je? Zou je 32 uur willen werken, ik zie potentie in je. Wat, in mij??? Zou jij bijvoorbeeld over 3 maanden de zaak kunnen runnen als ik een dag weg ben. Wat zei ze daar.... wat gebeurt er allemaal, dit gaat allemaal zo snel... Yvon, je ziet het zelf niet, maar je bent een echte Lake Side girl. Ja, tuurlijk. Wat vond ik het gaaf dat ze het aan mij vroeg, al moest ik haar wel zeggen dat ik eerst alles onder de knie wilde hebben. Ik begin gewoon met 20 uur, ook voor mijn gezin. En hoe dat gaat uitpakken, dat gaan we wel zien. Maar, ik weet na 2 dagen wel, dit is mijn ding! Zo leuk om mensen blij de winkel uit te sturen met een leuk setje. En ik kan jullie zeggen, we hebben zulke leuke dingen voor een leuke prijs. En 2x per week krijgen we nieuwe vracht binnen. Dus.... kom een keertje langs. Yes yes yes, ik heb mijn uitdaging gevonden.
Vrijdagochtend voordat ik begon met werken, ben ik met Marko een speurtocht gaan uitzetten voor de kids van "Point". 
Ik had alles al voorbereid en we hebben heerlijk in het zonnetje de route uitgezet. 's Avonds om acht uur zijn we met de kinderen naar het bos gefietst en zijn begonnen. Wat blijkt, er hingen er nog maar 3. De rest was weggehaald. Zo jammer!!! Maar wat was het leuk zo in het donker. De jongste vonden het zo griezelig. Helemaal toen ze iemand sloffend zagen lopen, slepend met een vuilniszak. Ik gebaarde ze door te lopen en niet te kijken. Zo, ze scheten in hun broek.Toen die man terug kwam lopen naar ons, werd het wel heel erg spannend. Maar, toen ik de man omhelsde en de kids vertelde dat het mijn man was met cola en snoep, toen zeiden ze....dat dachten we w
el (duh!). Het was een geslaagde avond. Maar wel een hele dag zo en ik kwam om elf uur ook aardig gaar thuis. Helaas was het een kort nachtje, want om 6 uur ging de wekker. Om 7 uur zouden we bij Wilma zijn en Wim zou ons afzetten op Scheveningen. Dat is allemaal gelukt en om half 8 konden we beginnen met onze tocht. Heerlijk fris zo lekker vroeg. Fijn dat Wilma daar ook van kan genieten. Om half 9 kwamen we bij de winkel van Sandra en Arno. Die waren er nog niet en dat was toch wel jammer hoor. Geen koffie du
s. Effe een briefje door de brievenbus en maar weer verder gegaan. Oh, wat ging het lekker en voorspoedig. Nog even een dansje maken met een koele kikker (misschien herkennen jullie hem, want Gon heeft er ook al eens mee gedanst, haha). 
Tot in het centrum van Voorburg. Daar lag een oude man op de grond en iemand stond ernaast te bellen. Kunnen we helpen, vroeg ik. Er was een ambulance onderweg. Maar de man probeerde steed
s te gaan zitten en dat koste zoveel kracht. Ik probeerde hem in zijn rug te steunen, maar het leek wel alsof hij dat niet wilde. Toen zei Wilma, laat mij even. Ze gooide haar jasje op de grond en ging achter hem zitten, rug aan rug. Zo kon hij lekker leunen, wat hij af en toe deed. De politie kwam en even erna de ambulance. We hebben hem het beste gewenst en zijn weer door gegaan. Goed gedaan Wil!! Ze kon haar lach niet houden, toen ik op mijn gemak foto's van haar stond te maken. Zo maak je weer wat mee zeg. We moesten nu wel even aanpoten, want ik moest om 12 uur beginnen. Nou, dat hebben we gedaan en waren, (let op!!) in 3 uur terug. Zo had ik nog rustig de tijd om te douchen en een bakkie koffie te nemen. Wat een bijzondere week (terwijl vorige week al een gouden randje had), ik ben happy en dat voelt super. Ik heb altijd gezegd dat de lente mijn seizoen is, het wordt nu maar weer eens bevestigd. Een hele zonnige week allemaal.
Liefs,
Yvon.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten